در بيماري پاركينسون(PD)،اختلالات موقعيت بدن به صورت علائم يا مشخصه هايي شناخته مي شوند و با ريسك افتادن و صدماتي مرتبط است. افراد مبتلا به اين بيماري گاهي با مشكل گام برداشتن و عدم تعادل نيز مواجه مي شوند. آنها ممكن است در زمان ايستادن يا راه رفتن "منجمد" شوند كه اين امر مي تواند موجب زمين خوردن و آسيب ديدگي شود . تعادل از عامل هاي اصلي زمين خوردن هستندكه اين موضوع در بين بيماران PD رايج تر است. انجماد حركتي مستقلا با كاهش كيفيت زندگي در ارتباط است. ي دو دهه ي گذشته بيشتر مطالعات بر بهبود بيماراني بوده كه بيماري پاركينسون افزايش داشته اند و بيشتر تحقيقات روي درمان تعادل و حركت تمركز داشته اند.از سوي ديگر ورزش براي فعاليت عملي ،قدرت ، حفظ تعادل و سرعت حركت در اين بيماران سودمند است، در اين ميان فعاليت هاي آبي مي تواند شامل استراتژي براي مقابله با كاهش فيزيكي بدن باشد و نيز گرماي آب جريان خون را افزايش مي دهد كه اين باعث تسهيل در آرامش عضلاني و درد هاي ژنتيكي باشد و تمرينات آبي باعث ميشود نيروي تحمل وزن بر روي مفاصل اسكلتي در طول تمرين هاي شناوري كاهش يابد و پياده روي در آب براي سالمندان و بيماران راحت تر و ايمن تر است علاوه بر اين تمرينات آبي در برابر مقاومت آب كه 12 برابر بيشتر از خشكي است قدرت عضلات تحتاني را بهبود مي بخشد، استفاده از اختراع "جوراب مقاومتي_آبي" كه شامل دو كيسه براي دريافت آب در هر يك از ساق ها تعبيه شده و به هنگام راه رفت به جلو و با استفاده از اين جوراب كيسه هاي جانبي آب را گرفته به طوري كه مقاومت در برابر آب را افزايش مي دهد بنابراين يك پياده روي در آب با اين جوراب مقاومت بزرگتري را در برابر آب ايجاد مي كند درنتيجه بهبود قدرت و به دنبال آن حفظ تعادل و گام برداري فرد در مدت زمان كوتاه تري افزايش مي يابد.