ضرورت توجه به بهره برداري از انرژي هاي تجديدپذير به عنوان جايگزين منابع فسيلي انرژي انسان معاصر را به سوي راهكارهاي سنتي مهار و استفاده از انرژي هاي تجديدپذير مي كشاند. اما اين رجوع به گذشته به قدري تأمل نياز دارد. عصر امروز با طيف جديدي از نيازها دست به گريبان است كه راهكارهاي ديروز در تامين آن ها راه به جايي نمي برد از سوي ديگر ، پيشرفت هاي تكنولوژيك امروزي، افق جديدي در شناخت و تحليل نيازها و پيشنهاد راهي در جهت تأمين آن ها ، باز نموده است. بادگيرها در ساختمان هاي سنتي به گونه مناسبي تهويه مطبوع را فراهم مي نمودند؛ ولي امروزه به دليل تغيير در الگوي زندگي مردم و تبديل گونه هاي ساختماني از حياط دار به آپارتماني كارآيي خود را از دست داده است. اين در حالي است كه تغييرات اعمال شده در عملكرد بادگير هماهنگ با شرايط معاصر نبوده است و امكان بهره برداري از بادگير را در گونه ساختماني آپارتماني فراهم ننموده است. بنابراين بايد راهكاري را ارائه نمود كه با افزايش طبقات ساختمان و تعدد دريچه هاي تهويه بر عملكرد بادگير تاثير منفي نگذارد. لذا پيش بيني مي شود در صورتي كه جريان ورودي و خروجي هوا درون ستون بادگير تفكيك شوند به طوري كه در محدوده خارجي، جريان ورودي و مطبوع حركت رو به پايين داشته و در محدوده داخلي جريان خروجي و نامطبوع حركت رو به بالا داشته باشد، معضل بادگيرهاي سنتي حل خواهد شد. به منظور توصيف بيشتر اين راهكار ، عملكرد بادگير پيشنهادي را با توجه به نقشه هاي ضميمه بيان خواهيم نمود. فرض كنيم توده هوا با سرعت ثابتي بيش از 5/2 متر بر ثانيه در يك جهت در حال حركت باشد. زماني كه توده هوا با سرنمون بادگير برخورد مي كند و از دمپرهاي آن مي گذرد، همزمان سبب ايجاد فشار در كانال ورودي هوا و مكش در كانال خروجي هوا مي شود جريان هواي ورودي پس از جذب رطوبت و كاهش تبخيري دما در اثر نيروي شناوري و فشار جريان باد، حركت خود را به سمت پايين با سرعت بيشتري ادامه خواهد داد. اين جريان با داشتن رطوبت مناسب و جذب برودت تبخيري به جريان مطبوعي تبديل شده است. در اين ميان با ايجاد خروجي هاي يك طرفه در طول كانال ورودي به سمت فضاهاي داخلي مي توان اين جريان مطبوع را وارد ساختمان نمود. اين در حالي است كه همزمان با ورود هواي مطبوع به داخل فضا هواي نامطبوع موجود در فضا از طريق خروجي يك طرفه و كانال ارتباطي افقي به كانال خروجي هوا متصل مي شود. در اين كانال كه در مركز بادگير واقع شده است جريان هوا رو به بالا مي باشد؛ چرا كه اين كانال تحت مكش جريان توده هوا است. از سوي ديگر دماي هواي نامطبوع به نسبت هواي مطبوع افزايش يافته و تحت نيروي شناوري سيالات رو به بالا حركت خواهد كرد. استفاده از اين راهكار از يك سو سبب خواهد شد كه با افزايش طبقات ساختمان نه تنها ميزان كارايي بادگير كاهش نمي يابد، بلكه كارايي آن افزايش نيز خواهد يافت. از سوي ديگر انجام تهويه بدون تلفيق هواي مطبوع و نامطبوع، بازدهي سرمايشي بادگير را افزايش خواهد داد. به اميد روزي كه هيچ انساني براي استفاده بهينه از انرژي بهايي نپردازد.